Blog

Ik droom van de kerk als sociaal netwerk

De jongere ontmoet zichzelf in de ontmoeting met de ander. Op straat, in de kroeg, bij het sporten, en online. Op zoek naar erkenning, naar status, naar gezien worden. Het enorm actieve gebruik van hyves, twitter en facebook door jongeren maakt dit bouwen aan relaties – wat volgens mij trouwens van alle (leef)tijden is – opzichtig duidelijk. Elke statusupdate een statusupgrade. Sociale media leggen waarschijnlijk bloot wat eerder lang zo zichtbaar niet was. Hoe ontstellend veel behoefte de (jonge) mens heeft om gezien en gekend te worden. De kerk is voor de jongere vooral een sociaal netwerk, waarin deze behoefte aan erkenning en gezien worden een grote rol speelt.

Nieuwsgierigheid naar de ander en wat de ander bezighoudt, wordt bijvoorbeeld duidelijk in de gesprekken die ik als jeugdpastor heb met zogenaamde ‘gemengde stellen’. Gelovige en ongelovige jongeren worden verliefd op elkaar en willen vanuit die verliefdheid oprecht proberen te begrijpen waarom de ander doet wat hij doet en zegt wat hij zegt. De jonge stellen die ik het afgelopen jaar sprak gingen in eerste instantie niet zozeer samen op zoek naar God, maar vooral samen op zoek naar de waarde die God had voor de ander. De jongere vindt God in zijn relatie met de ander. Je naaste liefhebben als jezelf, en God ontdekken in de ander. Binnen een gemengde relatie is dat nogal confronterend voor de gelovige helft. Waar je prangende geloofsvragen eerst vooral moest verantwoorden voor jezelf of je ouders, mag je nu steeds aan je ongelovige geliefde uitleggen waarom je het een wel doet en het ander niet. Ik heb veel bewondering voor deze jonge stellen die al zeer vroeg samen komen te spreken over allerhande (geloofs)zaken. Hoeveel volwassen gelovige stellen onder ons slagen erin binnen hun relatie op een dergelijke manier samen te spreken over onderwerpen uit het leven die er echt toe doen en dit bovendien te combineren met gezamenlijk gebed en Bijbelstudie?

Nieuwsgierigheid naar wat de ander bezighoudt speelt natuurlijk niet alleen een rol binnen een liefdesrelatie, maar binnen alle relaties die de jongere aangaat. Vandaar ook het succes van sociale netwerken. De kerk is ook een sociaal netwerk. Maar nog niet altijd een succesvol sociaal netwerk onder jongeren. Ik denk dat wij als kerkelijke gemeenten onderdeel moeten worden van het netwerk van de jongere. Het is naar mijn mening echt een misvatting om te denken dat ongelovige, maar ik denk ook gelovige jongeren kennismaken met God in een kerkdienst of bijvoorbeeld bij catechisatie. De kerkdienst is onmisbaar en belangrijk. Maar niet als visitekaartje voor de ongelovige jongere.

Als het geloof een gebouw is, dan is de kerkdienst zeker niet de hoofdingang. De kerk moet gericht zijn op deze sociale jongeren die op zoek zijn naar zichzelf en naar de ander, en die God daarin ontmoeten. De jongere leert God vooral kennen door wie God is voor de ander: zijn vader en moeder, voor zijn vrienden, zijn partner, voor de ouderling, voor andere gelovigen. Het is niet voor niets dat veel initiatieven om de kerkdienst aan te passen zodat de jongere zich er thuis voelt niet beklijven. Denk aan de snelle opkomst en ondergang van de jongerenkerken een aantal jaren geleden. Als kerkelijke gemeente moeten we de ontmoeting met en de ontmoeting tussen jongeren stimuleren en faciliteren. Bouw sociëteiten, geen collegezalen. Stel jongerenwerkers aan. Maak contact. ‘Por’, ‘like’ en ‘krabbel’ elkaar tot je erbij neervalt.

Geloof in jongeren begint met geloven in jongeren. Met nieuwsgierige belangstelling. Heb de jonge naaste lief als jezelf omdat je God lief hebt. De jongere komt jou tegen op zoek naar zichzelf. Ontmoet hij God?

This Post Has 0 Comments

Leave A Reply






7 + = tien