Blog

Ik droom van een kerk die stopt met preken en tot overgave komt (Arie de Rover)

Genade uitleven

Mijn droomkerk bestaat uit leden die uit ervaring weten wat het is om van genade te leven. Iedere dag smeken ze om Jezus’ hulp in de strijd om hun ego en zelfgerichtheid af te leggen. Onophoudelijk prikken ze door de illusie dat ze hun leven (tijdelijk en eeuwig) zelf in de hand hebben. Tegen de prikkels van de alles overheersende leefcultuur in geloven ze niet in maakbaarheid en zelfredzaamheid. Ze vertikken het om hun chronische behoefte aan betekenis en zekerheid te ontlenen aan tastbare omstandigheden. De noodzaak om hun eigenbelang te verdedigen zijn ze kwijt geraakt en ze kunnen zich niet voorstellen dat ze ooit nog voor zichzelf opkomen. Hun zonden en gebreken verbloemen ze niet en ze gaan niet zelf, op wilskracht, de strijd aan tegen hun zonden maar geven ze over aan Jezus. Als ervaren bedelaars kijken ze naar Boven en vertrouwen blindelings op de onverdiende goedheid van hun Vader. Het leven van Jezus ontroert hen en zijn uitspraken zijn voor hen overtuigend genoeg.
Iedere dag kijken ze vol verwachting en verlangen uit naar de liefdevolle zorg van Vader voor hen. Hun onafhankelijkheid van menselijke systemen geeft hen een vrijheid om voor iedereen beschikbaar te zijn.

Genade uitwerken

Deze ‘droomkerk’ is daarmee een opvallende verschijning in de genadeloze cultuur waar ze middenin staat. De leden hebben geen enkele pretentie en staan bekend als kinderlijk naïef maar best wel liefdevol. Ze gunnen iedereen het beste. Ze ervaren zelf dat ze niet meer onder het juk van een oordeel leven en kunnen daarom hun oordeel over anderen loslaten. Iedereen mag zijn wie hij is. Met ontferming bewogen zien ze de ander. Hun hart gaat sneller kloppen bij elke gelegenheid dat ze medemensen kunnen laten ervaren hoe waardevol ze zijn. Voor gebrokenheid en zonden schrikken ze niet terug omdat ze weten dat Gods genade het enige geneesmiddel is. Ze groeien daarom in een natuurlijke neiging om juist hen te omhelzen die in de spijkerharde afrekencultuur, zowel in de samenleving als in de kerken, vermorzeld worden. Hun gemeenschap is een vluchthaven voor iedereen die zich opgejaagd, afgemat of uitgestoten voelt.

Genade als uitgangspunt

Voor mijn droomkerk is het niet moge-lijk om als instituut te functioneren. Iedere regel of afspraak kan en zal worden overruled wanneer er een noodzaak is om genadig te zijn. Het theologisch fundament is minimaal: ‘God steeds minder willen begrijpen en steeds meer willen vertrouwen.’ De (onregelmatige) samenkomsten zijn oasemomenten voor de ziel. De ‘preken’ zijn meer doorleeft dan doordacht. Het Avondmaal wordt zo vaak mogelijk gevierd, als bemoediging om hun leven toe te vertrouwen aan hun levende Verlosser. De geestelijke leiders zijn, tot hun eigen verrassing, gekozen vanwege hun grote liefde voor zondige en zoekende mensen.

Een glimp van genade

Hoewel het een droom(kerk) is, zie je er soms glimpen van. Even maar. Deze kerk heeft bijvoorbeeld eens zeven dagen en zeven nachten op een soort vuilnisbelt gestaan. De 4 leden omarmden zwijgend elkaar en de verschrikkelijke en onverklaarbare gebrokenheid. De kerk scheurde toen ze begonnen te praten en de gebrokenheid probeerden uit te leggen en te duiden (Job 2: 11-13). Hij werd weer hersteld toen er opnieuw werd gezwegen en er overgave aan God kwam (Job 42:1-6).

Daar droom ik van. Een kerk die stopt met preken en tot overgave komt.

This Post Has 0 Comments

Leave A Reply






8 − twee =