Zomaar een christen aan het woord over zijn of haar manier om zout te zijn in deze maatschappij.

Francien van der Werf is lerares op een school voor blinde en slechtziende kinderen en doet al een aantal jaar mee aan E&R projecten.

‘Soms zeggen mensen: als je in een evangelisatieteam zit of je bent gemeenteplanter of zo, dan is het wel OK. Dan doe je iets goeds voor God. Ik denk ook wel eens: hoe zou ik nog meer met evangelisatie bezig kunnen zijn? Maar dan zeggen mijn vrienden: hé Francien, en je werk dan? En ze hebben gelijk, geloven zit in alles wat ik doe. In het les geven, de contacten met mijn buren, mijn rijgedrag in het verkeer. Het is niet geloof óf werk. Ik ben heel bewust op een school gaan werken waar niet alle kinderen gelovig zijn. Ik wil ze zien als kinderen die door God gemaakt zijn en waar Hij van houdt.
Als ik een Bijbelverhaal vertel probeer ik ze te laten nadenken. Waarom geeft Jezus die man zo’n raar antwoord, waar slaat dat op? Op die manier gaan de kinderen steeds beter luisteren. Als ik dan ontdek dat kinderen zelf vragen gaan stellen over God, denk ik: o ja, kijk, daarom werk ik op deze school.

Dat ik aan E&R meedoe, is niet vanzelf gegaan. Hoe gaaf ik het ook vind om met niet-gelovige mensen in gesprek te gaan, ik ben jaren niet ingegaan op de vraag om mee te doen aan E&R. Dat is niets voor mij, zei ik dan. Op een gegeven moment kon ik geen nee meer zeggen, ik kon het niet meer verantwoorden tegenover God. Maar op de ochtend van de eerste dag E&R zag ik er zo vreselijk tegenop, ik vond het doodeng. Wie ben ik dat ik anderen over God zou vertellen, ik ben zelf toch geen haar beter? Ik heb vooraf vaak veel strijd en slapeloze nachten.
Maar, door die strijd word ik wel gedwongen om alles van God te verwachten, en dat is heel belangrijk. God doet het werk. God is met mij, geeft me woorden en leidt mij op onverwachte manieren naar mensen toe voor een gesprek over Hem. Niet alleen tijdens E&R maar bij alle dingen die ik doe.’