We ontmoeten mevrouw Kamp op de camping. Ze zit aan een tafeltje voor de 21 jaar oude caravan ‘Kamp-Lust’. Een belangrijk plekje in het vakantieleven van de familie Kamp, want aan dit tafeltje gebeurt heel veel. Eten, drinken, bidden, bijbellezen, praatjes met de buren.

‘Ik mag graag praten over het geloof. Ik denk dat ik dat van mijn moeder heb. Zij was een gelovige en vrolijke vrouw. Denk eraan dat je een blij christen bent, zei ze altijd. Het moet van je afstralen.
Als we op vakantie gaan wil ik niet anders leven. God houdt geen vakantie.
We zitten dus gewoon voor onze caravan hardop bijbel te lezen en te bidden. Op zondag lezen we buiten een preek. Ik wil niets stiekem doen. Dat valt wel op. Eens liep een man steeds langs. Die gaat ook vaak naar de WC, zei mijn man. Op een gegeven moment vroeg hij wat we aan het doen waren. En zo heb je dan weer een gesprek. Als het te pas komt, houd ik mijn mond niet, het gaat vanzelf.

Mijn moeder zei: waar een wil is, is een weg. Je kunt altijd God ter sprake brengen. Als er ergens slingers hangen, feliciteer ik even: u heeft er weer een jaar bij gekregen? Als iemand in het washok vertelt over een ziek familielid: zal ik voor u bidden? Je moet wel aanvoelen wanneer je moet stoppen. Dan denk ik: nou nee, nu niet verder gaan. Dan wens ik ze gewoon veel plezier verder. Het zijn altijd korte contacten, mensen komen en gaan op de camping. Maar ik denk: zaai maar gewoon.
Nog zoiets: ik laat ook altijd van alles liggen. Als ik een mooi artikeltje heb, laat ik het bijvoorbeeld liggen in de trein. Jammer toch om het anders zomaar weg te gooien?

Thuis heb ik een tegeltje waar op staat: dag aan dag draagt Hij ons. Daar leven we mee. Ook in de vakantie, we gaan nooit zonder Hem weg!’