Zelf wil ik belijdenis gaan doen, maar het kan nog niet. Ik twijfel nog te vaak. En ik voel me schuldig over alles wat ik niet goed doe” vertelt Gea (23). En ze gaat verder “Laatst zei m’n moeder tegen me dat zij vaak twijfelde. Terwijl ze altijd in de weer is met bijbelteksten en boeken en God en zo. Zo gek! Ik begreep daar niets van.”

Door zo’n opmerking word ik aan het denken gezet. Wat weet je eigenlijk van mensen die je lief zijn? Wat weet je echt van het geloof van je moeder, je oma, je dochter of je kleinkind? Wat weet je van de diepe overtuigingen en drijfveren van je (klein)zoon of je (groot)vader? Net gisteren lees ik een oud ‘in memoriam’ over mijn opa. Hij bleek ‘medeoprichter van de gemeente in Helpman’ en ‘hij had heel eigen meningen over de drie-eenheid’. Nooit geweten, nooit van mijn moeder gehoord. Wat vindt zij eigenlijk zelf over dat onderwerp? Kende zij haar vaders ideeën zelf ook niet?

Zo kom je bij andere vragen: Hoe leren jij en ik van mensen die ouder of jonger zijn? Hoe geef je geloof door? Hoe krijg je het? Wanneer krijg je het niet? Hoe gaat dat precies, God leren kennen? Wanneer en hoe worden onze identiteit en onze keuzes bepaald?

Een tijdje terug ontmoette ik een man (46) die sinds twee jaar christen is. “Hoe vaak ik niet gezeten heb” zegt hij. “En ik heb jaren op straat geleefd. Maar God heeft me gered!” En ik vraag hem waarom zijn vrouw – nog geen jaar terug – met hem trouwde. Er door heen klinkt mijn nieuwsgierigheid: hoe kan die vrouw met een man met zo’n verleden trouwen? Hij geeft een onverwacht en ontroerend antwoord. “Ze zei: In Christus ben je een nieuw mens. En met die níeuwe man trouw ik”.

Dat is genade in de praktijk. Het is Ananias die tegen een fanatieke vervolger zegt “Saul, broeder…”. Het is Jezus die tegen een moordenaar zegt “vandaag ben jijmet mij in het paradijs.” Het is door Gods ogen naar iemand willen kijken. Net als God willen vergeven. En zichtbaar zo leven.

Hoe leer je geloven met twijfel? Hoe leer je hoe God naar iemand kijkt, hoe hij naar jou kijkt?
Het begin van het antwoord is, denk ik, God zelf. Zijn liefde en genade. En een stukje antwoord vind ik bij mijn ouders en mijn kinderen, bij de mensen om me heen. Zoals zij kijken… zoals zij luisteren… zoals zij vergeven… zoals zij spreken… Hun liefde en zorg.

Het viel me laatst opeens op: Jacob spreekt over God met grote afstand. Het is “de God van mijn voorvader Abram” of “de God van Abram en Isaäk heeft me gezegd…”
Hij is een oude man voor hij God zelf leert kennen, na een stevige worsteling. Misschien dat zijn zoons daarom ook pas laat God leren kennen? En hoe oud zal ik zijn, voor ik die liefde en genade leer?

Peter Wierenga