Laten we helemaal opnieuw beginnen.

We huren de plaatselijke sporthal af. Wie wil komt er zondag heen.
We laten al onze oude gewoonten, regels, kerkordes en zo los.
We houden samenkomsten zoals we vinden dat het past bij de Bijbel en bij deze tijd.
Dat geeft nieuw enthousiasme, uitstraling en aantrekkingskracht.

Het lijkt me soms zo’n goed idee.
Want het werkt. Samen iets nieuws beginnen geeft veel enthousiasme en energie.

Aan de andere kant: ik ken ook de verhalen van gemeenten die 20 jaar geleden met veel enthousiasme opnieuw begonnen zijn.
En die nu in de crisis zitten: de gemeente is het kindje van de eerste voorganger en hij kan haar niet los laten.
De mensen van de zanggroep met veel enthousiasme, maar weinig talent willen geen plaats maken voor meer getalenteerde, nieuwe leden.
Enzovoort.

Dat leidt dan tot verharding en verstarring.
En soms tot kerkverlating en scheuring.

Toch blijf ik verlangen naar vernieuwing.
Er moet een eind komen aan verstarring en verharding.
Aan traditionalisme en angst voor verandering.
Dat alles moet sterven.
En dat is (telkens weer) een pijnlijk en angstig proces.

Het kan helaas niet alleen door gewoon weer opnieuw te beginnen.
Onze oude kerk moet aan het kruis geslagen.
Om Christus’ kerk te worden.
We moeten met Hem sterven om met Hem op te staan.