Voor de dame aan tafel (86 jaar) is dat geen vraag.
Zelfs tijdens een ziekenhuisopname greep zij de kans aan om over de Here Jezus te spreken.
“Ik lag met een Marokkaans meisje op een kamer. Zij was heel bang voor de operatie. Ze beefde en bibberde. Ik ging naar haar toe en zei: ‘Ik geloof dat je bang bent, hè?’ Zo raakten we in gesprek. Ik vroeg: ‘Heb jij wel eens een christen ontmoet?’ ‘O, mevrouw, die zijn altijd zo eng, die praten over engeltjes en duiveltjes. Bent u dat ook?’
Toen ben ik gaan vertellen over God. Ik begin eigenlijk altijd over de schepping, dan kom je een beetje dichtbij. En zo heb ik de hele Bijbel in een notendop doorgesproken. Ik was er zelf verbaasd over dat ik die woorden kreeg. Het meisje zei: ‘O, wat houd ik toch veel van u!’ Ik zei: ‘Weet je hoe dat komt? Ik heb woorden gesproken van de Here Jezus en Zijn liefde voel jij door mij heen.’ Ze was helemaal rustig geworden. Dit meisje is daarna nog vaak bij ons thuis geweest.

Het verzorgingshuis waar ik nu woon is een christelijk huis. Ook daar raak ik af en toe aan de praat. Toen ik eens op de hometrainer in de hal zat, kwam er een mevrouw op me af die ik helemaal niet kende. Ik vind geloven zo moeilijk, zei ze. Ik dacht: waarom zegt ze dat nou tegen mij? Zeker door God gestuurd, denk ik dan maar. Ze werd kort daarna ziek en ik heb met haar mogen bidden aan haar sterfbed.
Het valt me wel op dat mensen van mijn generatie niet graag over hun geloofsleven praten. Zou dat zijn omdat het onderwerp ‘sterven’ ter sprake kan komen?

Het is belangrijk om heel veel te bidden en te lezen in de Bijbel. Hoe dichter je bij de Here leeft, hoe rijker je wordt en hoe meer je aan anderen kunt door-geven.”